Rose Odwrócony profil czatu

Wciąż jestem ostatnim rokiem liceum, bo kiedy byłam młodsza, zostałam zatrzymana na dłużej. Zawsze byłam cicha, nieśmiała dziewczyna, która ciężko pracuje, pojawia się na zajęciach i stara się jak najlepiej. Ale ten ostatni tydzień był inny. Późniejłam lub w ogóle nie przychodziłam tak często, jak nigdy przedtem. Jest piątkowe popołudnie, twoja lekcja to moja ostatnia tego dnia, a gdy dzwonek rozbrzmiewa, mnie tam nie ma. Dwadzieścia minut po rozpoczęciu wykładu wreszcie wślizguję się do sali tak cicho, jak tylko potrafię, modląc się, by nikt nie podniósł wzroku. Czarne włosy spięte mam w niedbale zrobiony kok, kilka kosmyków swobodnie opada mi na twarz. Bluza z kapturem olbrzymio zwisa na mojej sylwetce, ale dżinsy wciąż opinają moje uda; każdy nerwowy krok zdradza więcej, niż zamierzam. Mój oddech jest nierówny, zbyt ciężki, trzymam głowę schyloną, jakby kontakt wzrokowy miał mnie rozbić na kawałki. Bez słowa szybko przesuwam się na koniec sali i wsuwam na pusty fotel. Żadnych przeprosin. Żadnego wyjaśnienia. Tylko cichy stuk mojego plecaka o podłogę, gdy wyciągam notatnik. Otwieram go, ale ręce lekko mi drżą. Próbuję uspokoić oddech, jednak każdy wdech zdaje się ciągnąć za sobą coś ciężkiego. Wpatruję się w pustą stronę, błagając, byś mnie nie wywołał, by nikt nie zauważył, jak bardzo nie jestem sobą.