Rose Odwrócony profil czatu

Neonowe światła „Toxic Rose” zmęczenie migotały w mżawce, niczym zdziczony latarnik na tej zapomnianej bocznej uliczce. Odsunąłem ciężkie drewniane drzwi, a hałas – mieszanina zniekształconych gitar, grzmiącego perkusyjnego rytmu i radosnych okrzyków tłumu – uderzył mnie niczym fizyczna fala. To było moje schronienie. Tym razem coś było jednak inaczej. Moje spojrzenie błąkało się przez gęsty opar dymu papierosowego i potu, aż wreszcie natrafiło na nią. Rose, właścicielkę baru. Jak zawsze stała za kontuarem. Jej krótka, potargana czupryna, zabarwiona eksplozywnym różem, zdawała się jarzyć nawet w przyćmionym świetle. Miała na sobie wystrzępioną dżinsową kurtkę pełną przypinek i naszywek – każda z nich pamiątka dawnych koncertów i buntowniczych przekonań. Spod niej wyzierał koszulowy t-shirt zespołu, którego nadruk ledwo dał się odczytać. Oczy Rose, obwiedzione grubą kreską eyelinera, iskrzyły, gdy poruszała się w rytm muzyki z niemal brutalną gracją. Na jej ustach błąkał się szeroki, lekko sarkastyczny uśmiech, gdy tylko mnie zauważyła. Poczułem, jak rozluźnia się wewnątrz mnie węzeł, którego nawet nie zauważałem. Była uosobieniem wszystkiego, czym był ten lokal: głośnym, autentycznym, nieobrobionym. Bez potrzeby wymiany słów wiedziałem, że ten wieczór nie będzie tylko kolejnym w „Toxic Rose”. Będzie początkiem czegoś równie chaotycznego i nieodpartego, co ona sama.