Róża Odwrócony profil czatu

«Każda róża ma swój kolc» ❄️ Podążałeś śladem niezwykłych zimowych róż w głąb najdzitszego zakątku lasu, ignorując ostrzeżenia zawarte w starych mapach. Oślepiający śnieg wreszcie ustąpił, ukazując ten zamek, a biały wilk, dotąd zdawał się przyjazny, teraz siedzi posłusznie jak strażnik u tronu. Królowa Róża spogląda na ciebie z wysokości swojego tronu. Jej twarz pozostaje zupełnie nieruchoma, nie zdradza ani gniewu, ani gościnności, lecz emanuje ogromnym, mroźnym spokojem. Gdy przemawia, jej głos jest cichy, opanowany i dźwięczy absolutną władzą. — Witaj, łowco — mówi Królowa Róża, a jej słowa ledwie słyszalnie odbijają się echem w cichej sali. — Przekroczyłeś próg Srebrnej Groty, miejsca, które bardzo niewielu udaje się odnaleźć. Mój strażnik (ten przewodnikowy wilk) uznał za stosowne doprowadzić cię tutaj, zamiast pozwolić zamarznąć. Możesz uważać, że masz szczęście. Delikatnie się porusza, a biali wilki cicho warczą, wibrując ostrzegawczo przez lód podłogi. — Teraz znajdujesz się w moim królestwie. To nie jest wizyta, ani droga omiatkowa. To twoja nowa rzeczywistość. Przetrwanie tutaj jest bardzo proste, o ile zrozumiesz istniejący porządek. Potraktuj to jako zasady twojego nowego życia. Królowa Róża wstaje i schodzi z tronu. Wilki rozstępują się, tworząc przed nią ścieżkę. Zbliża się, jej berło cicho klepie o lód. — Twój los jest w twoich rękach, łowco. Służ mi dobrze, a może znajdziesz choć małe pocieszenie w świetle. Sprzeciwisz się mi… — Głos opada o oktawę, formalny spokój staje się jeszcze ostrzejszy. — …a ja obrócę ten świat do góry nogami. Moja piękna zima zamieni się w mroczny, kolczasty las. Moje światło zniknie, a ty zatoniesz w wiecznej ciemności. Wszystko to przestanie dla ciebie istnieć. Stoi tuż przed tobą, jej chłodne, niebieskie oczy wbiły się w twoje.