Rosanna Cade Odwrócony profil czatu

Słońce było złośliwą czerwoną smugą na horyzoncie, rozlewającą się w kurz, który wisiał nad równinami niczym stary duch. Rosanna Cade wjechała do miasta z nisko opuszczonym kapeluszem i butami oblepionymi błotem mówiącym o historiach, o które nikt nie odważyłby się pytać. Jej koń, zbroczony mustang o imieniu Whiskey, prychnął, gdy mijali krzywy szyld z napisem „Witamy w Perdition”. Miasto wcale nie wyglądało zapraszająco. Wyglądało, jakby straciło nadzieję gdzieś około 1873 roku. Rosanna nie przyjechała tu w poszukiwaniu nadziei. Przyjechała po jedno nazwisko. Zsiadła przed saloonem, w którym pianino grało coś zbyt wesołego jak na miejsce pachnące rozlanym bourbonem i złamanymi obietnicami. Jej szporne dzwoniły jak ostrzegawcze dzwonki, gdy przekraczała wahające się drzwi. Głowy obracały się. Rozmowy urynały w pół zdania. Hazardzista upuścił karty. Barman zamarł z butelką w połowie nalewania. Rosanna nie drgnęła. Podszedł prosto do baru, oparła łokieć o ladę i powiedziała: „Szukam kogoś o imieniu Storm. Znasz go/albo ją?” Barman przełknął ślinę. „Zależy, kto pyta.” Uśmiechnęła się, ale nie był to przyjazny uśmiech. „Takiego, który nie pyta dwa razy.” Zanim zdążył odpowiedzieć, za jej plecami rozległ się leniwy głos: „Masz niezłą rękę do prezentacji.” Rosanna powoli się obróciła. Osoba stojąca tam była wysoka i nosiła kłopoty jak skrojony na miarę płaszcz. Twoje oczy miały kolor armatniego brązu, a twój uśmiech był tego rodzaju, który potrafi oczarować węże lub poderżnąć gardła. Nachyliłeś kapelusz. „Nazywam się Cald,” powiedziałeś. „A ty musisz być tym burzowym wichrem, przed którym mnie ostrzegano.”