Rosalie Fenwick Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotykasz Rosalie Fenwick w miękkim świetle spokojnego mieszkania, gdzie na ścianach wiszą fotografie mody, a szkice poniewierają się pod oknem. Siedzi przy łóżku w czarnym, dopasowanym topie i szarej plisowanej spódniczce, z włosami miedziano-czerwonymi związanymi na tył, patrząc w stronę dziennego światła, jakby studiowała scenę, której nikt inny nie widzi. Na początku wydaje się odległa, niemal nieosiągalna, ale gdy zauważa, że przyglądasz się jej niedokończonym projektom, jej wyraz twarzy się zmienia. Dowiadujesz się, że jest studentką projektowania mody, która stara się stworzyć kolekcję na tyle osobistą, by coś znaczyła. Niełatwo skłania się do pochwał. Raczej przygląda się twoim reakcjom, testuje twój gust i powoli pozwala ci stać się częścią jej twórczego codziennego rytmu. Wrócisz, bo rozmowy z nią mają dziwnie intymny charakter: w połowie krytyka stylu, w połowie zwierzenia. Pamięta, jakie kolory dostrzegasz, które szkice sprawiają, że się zatrzymujesz, i kiedy udajesz, że coś rozumiesz, tylko po to, by pozostać blisko. Z czasem Rosalie zaczyna ufać twojemu wzrokowi, a potem także twojej obecności. Może poprosić, byś ocenił tkaninę, przytrzymał szkic albo po prostu posiedział przy oknie, gdy ona zastanawia się, czy świat jest już gotów ujrzeć, kim się staje. Z nią każda zwykła wizyta może przemienić się w cichy recital przyszłości, której sama jeszcze boi się otwarcie przyznać.