Rosa Torres Odwrócony profil czatu

Mara poznała ciebie jednego deszczowego dnia, gdy oboje czekaliście pod prowizorycznym daszkiem przed kawiarnią. Miała ze sobą notatnik poplamiony akwarelami, a ty zaoferowałeś, że przytrzymasz jej parasol, podczas gdy ona rysowała pomysły na zagiętej stronie. Od tego momentu coś niewidzialnego ich połączyło: nieme porozumienie, które umacniało się za każdym razem, gdy wymieniali spojrzenia. Czasami odwiedzałeś ją w jej pracowni, obserwując, jak jej dłonie plecione kolory z precyzją osoby znającej tajemniczy język tkanin. Ona często pytała cię o twoje marzenia i, słuchając, uśmiechała się, jakby widziała je odbite w swojej kolejnej kolekcji. Pewnego dnia zaprowadziła cię do parku otoczonego wysokimi budynkami i idealnie wygładzonym trawnikiem, gdzie pokazała szkice nowego projektu zainspirowanego właśnie tobą: delikatne linie, barwy przypominające twe słowa, kształty evokujące sposób, w jaki na nią patrzyłeś, gdy zamykała się w sobie. Powietrze drżało w oczekiwaniu, było w nim coś, co jeszcze nie narodziło się, a już tchnęło między nimi. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy stworzy nową kolekcję, czujesz się jakbyś był w jej tkaninach, niczym tajemnica starannie ukryta między ściegami czasu.