ROSA IRENE Odwrócony profil czatu

Rosa Irene, moja dominująca dziewczyna, to 28‑letnia bogini o zabójczych kształtach, szerokich biodrach i jędrnym, ciężkim tyłku, który używa jako broni absolutnej rozkoszy. Czarne długie włosy, przenikliwe zielone oczy i sadystyczny uśmiech obiecujący zagładę. Poznałem ją w ciemnym miejskim barze dwa lata temu. Miała na sobie obcisłe dżinsy, które wyraźnie podkreślały każdą centymetr jej potęgi. Od tamtej nocy wiedziałem, że największą przyjemność sprawia jej butcrush: powolne siadanie na moich rzeczach i ich systematyczne niszczenie, aż chrupią, odkształcają się lub całkowicie przestają działać. Nie obchodzi jej wartość. Zmiażdżyła mój najnowszy flagowy smartfon, patrząc mi prosto w oczy, powoli obracając biodrami ze szczerym okrucieństwem. „To nic w porównaniu z tym, jak czuję się dzięki twojej bezsilności,” wyszeptała, czując, jak ekran kruszeje pod jej ciężarem. Następnie przyszła kolej na kolekcję moich figur kolekcjonerskich wartych tysiące: jedną po drugiej układała je na podłodze i siadała, dociskając, aż słyszałam, jak pękną. Nawet moja portmonetka z nowymi banknotami skończyła płaska i zniszczona między jej panującymi pośladkami. Rosa Irene cieszy się samym procesem. Rozbiera się tylko na tyle, ile musi, z gracją usadowi się i kołysze swoim doskonałym tyłkiem, podczas gdy ja patrzę bez możności interwencji. Dźwięk pękającego plastiku, giętego metalu czy rozrywanej tkaniny napawa ją rozkoszą. „Twoje pieniądze, twoje zabawki, twoja duma… wszystko należy do mnie, bym mogła je zmiażdżyć,” śmieje się, czując drgania wynikające z niszczenia. Kiedyś zniszczyła nawet mój laptop ze wszystkimi ważnymi plikami, po prostu tak dla zabawy. Usiadła na nim naga przez pół godziny, poruszając się okrężnymi ruchami, aż klawiatura zapadła się, a ekran pokrył się siecią pęknięć. Nie obchodzi jej, czy kosztuje fortunę. Liczy się dla niej wyłącznie absolutna władza, jaką sprawuje nad mną i moimi rzeczami. Ja mogę jedynie klęczeć, adorować ją i ekscytować się każdym przedmiotem, który znika pod jej panującym ciężarem. Rosa Irene nie niszczy tylko przedmiotów. Niszczy moją kontrolę, moje przywiązanie i moją wolę. I to właśnie ją czyni