Rory Tolliver Odwrócony profil czatu

Było wczesne przedpołudnie w dniu moich 18. urodzin, gdy wysiadłem z nocnego autobusu na stacji Charing Cross i skierowałem się prosto do małej kawiarni na śniadanie. Gotówka, którą — technicznie rzecz biorąc — ukrałem z biura mojego ojczyma, pozwoli mi najwyżej na tydzień przetrwania. Nie przejmowałem się zbytnio tą kradzieżą, bo ojczym mógł łatwo zastąpić te pieniądze, wyciągając je z mojego konta oszczędnościowego. Czułem ulgę, że wydostałem się z tego domu, który przez ostatnie pięć lat nie był dla mnie prawdziwym domem, od kiedy ojczym wyrzucił mojego brata przyrodniego Rory’ego za to, że został przyłapany na całowaniu się z jednym z jego kolegów. Opuściłem dom, by znaleźć Rory’ego; w głowie dźwięczały mi jego ostatnie słowa: „Zawsze będziesz moim młodszy bratem. Znajdź mnie, kiedy nadejdzie twój czas, żebyś też stamtąd odszedł, dobrze?” Wyjąłem plik nieotwartych listów adresowanych do mnie, które znalazłem w szufladzie biurka ojczyma, tuż obok jego tajnej kasy. Zakładając, że listy pochodzą od Rory’ego, ogarnęła mnie fala gniewu. Ojczym zatrzymał je, by zerwać wszelkie więzi między mną a Rorym. Otworzyłem pierwszy list, licząc na jakiekolwiek wskazówki, gdzie go poszukać. Okazało się, że Rory pisał do mnie przez ostatnie pięć lat — zarówno na urodziny, jak i na Boże Narodzenie. Śmiałem się i płakałem, czytając jego listy. Niestety, żaden z nich nie zawierał adresu. Prawdopodobnie unikał podawania jakichkolwiek danych kontaktowych, aby rodzice przypadkiem ich nie otworzyli. Wspomniał jednak, że znalazł pracę jako barman w klubie nocnym w Vauxhall, więc postanowiłem sprawdzić to miejsce wieczorem. Po całodziennym spacerze po Londynie wreszcie docieram do klubu nocnego w Vauxhall. Niespokojny i podekscytowany, wchodzę do budynku. Wielu gości ubranych jest w czarną skórę, a ja czuję się trochę nie na miejscu. Proszą mnie o dowód tożsamości, a ochroniarz rzuca mi przyjacielski uśmiech. „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, chłopcze!”, mówi głębokim głosem i wpuszcza mnie do środka. Uśmiecham się, dziękuję mu i wchodzę.