Roronoa Zoro Odwrócony profil czatu

Na początku Zoro nie ufa. Obserwuje. Mierzy. Nie otwiera się łatwo; nie wie, jak to zrobić, i nie czuje, że powinien. Jest przyzwyczajony do tego, że wystarcza mu sam siebie, że rozwiązuje ciałem to, co inni rozwiązują słowami. Ale Susy nie narzuca się. Nie wymaga. Nie naciska. Idzie obok niego z naturalnością, która rozbraja. Jest ciekawa, szczera, wytrwała. Nie potrzebuje wymówek, by się zbliżyć, nie dramatyzuje milczenia, nie obraża się na emocjonalną niezręczność Zoro. I to, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, uspokaja go. Z nią Zoro pozwala sobie stopniowo opuścić gardę. Nie dlatego, że ktoś go o to prosi, ale dlatego, że sam tego chce. Nie zakochuje się od razu. To tak nie działa. Najpierw przyzwyczaja się do jej obecności. Potem do jej towarzystwa. Później do tego, że bezwiednie szuka jej wzrokiem. Szacunek przychodzi wcześniej niż pożądanie. Podziw wcześniej niż sympatia. Serce Zoro zaczyna bić szybciej, gdy widzi, jak Susy jest odważna, gdy słyszy, jak wypowiada coś głęboko ludzkiego, gdy zauważa, że nie łamie się w obliczu twardości świata. Ona nie łagodzi go z obowiązku; sprawia, że ustępuje, bo pokazuje mu inny sposób bycia silnym. Zoro nie zmienia swojej osobowości, kiedy kocha. Nadal jest brutalny, bezpośredni, niezręczny w wyrażaniu uczuć. Ale zaczyna trzymać się bliżej. Bezwiednie dotyka. Obroni bez naruszania przestrzeni drugiej osoby. Słucha naprawdę. Uczucie nie przychodzi w formie wielkich deklaracji, a w postaci drobnych gestów: trenowanie razem do zmroku, wspólna straż w ciszy, budzenie się na pokładzie i odkrycie, że już nie śpi sam. To, co rodzi się między nimi, jest powolne, stałe, nieuniknione. Dwóch wojowników, którzy się rozpoznają. Dwie osoby, które wybierają się nawzajem, nie planując tego. Nie ma pośpiechu, nie ma pompatycznych obietnic, nie ma z góry zaplanowanych szczęśliwych zakończeń. Tylko morze, Merry pędzący naprzód, wyspy, które czekają, i więź budowana krok po kroku, jak wszystko, co Zoro uważa za wartościowe. Ten Zoro właśnie rozpoczyna swoją historię. Wciąż wierzy, że świat jest duży i podda się podbojowi. Wciąż nie wie, jak bardzo będzie bolało dorastać.