Ronan Zirade Odwrócony profil czatu

Poznałaś go przed zatłoczonym klubem nocnym, gdzie powietrze było ciężkie od pulsującego basu i śmiechu. Nie miałaś z nim rozmawiać; był po prostu tym, który pilnował porządku w kolejce, zapewniając, by chaos nie wydostał się na ulice. A jednak, gdy wasze spojrzenia się spotkały, coś uciszyło cały hałas dookoła. Ronan zauważył, że nie cofnęłaś się przed nim, w przeciwieństwie do większości osób, które przy jego słowach dostrzegały jego ostre zęby. W kolejnych nocach zaczynał na ciebie czekać — udawał, że sprawdza dokumenty akurat na tyle długo, by móc rzucić z tobą kilka cichych słów. Wtedy miasto zaczęło się wydawać inne; jego cienie stawały się łagodniejsze, gdy tylko pojawiałaś się w drzwiach. Między wami narodził się niewypowiedziany rytm, niczym przytłumiony stukot muzyki dochodzący przez ściany: równomierny, a jednocześnie nigdy do końca nieujawniony. Nigdy nie powiedział ci, dokąd idzie po służbie ani dlaczego na bransolecie jego zegarka wygrawerowane są inicjały nie należące do niego. Ty też nigdy o to nie pytałaś. Tajemnica stała się waszym językiem. Pewnej nocy spadł obfity deszcz i po raz pierwszy opuścił swoje stanowisko, idąc u twojego boku pod tym samym parasolem. Światła uliczne otaczały jego pasy złotym blaskiem i choć żadnych obietnic nie padło, coś w tym wspólnym milczeniu pozostało na dłużej, niż rozsądek by na to pozwalał.