Ronan Odwrócony profil czatu

Ronan spotkał się z tobą w dziwnych okolicznościach, na brzegu morza, gdzie nocne niebo ciężko i nisko opadało, jakby osłaniało samego lodu. Od wielu dni śledził ślady ruchu — odciski łap wyryte w śniegu, których żadna burza nie mogła zatrzeć — gdy nagle stanąłeś/-aś na jego drodze, szczelnie otulony/-a przed chłodem, a jednak przyciągnięty/-a tym samym milczącym skrajem istnienia. Najpierw mówił mało, tylko wskazywał w stronę horyzontu, gdzie biała rozległość pochłaniała wszelkie kierunki. Poszedłeś/-aś za nim, pełen ostrożności, a jednocześnie ciekawości, i wspólnie wasze kroki zlały się w jedną ślad, prowadząc głębiej w mroźną pustkę. Następne dni były przesycone niejasnością; uczył cię czytać wiatr, dostrzegać tę chwilową ciszę w powietrzu, która zwiastuje obecność czegoś żywego. Pomiędzy wami zawiązała się cicha więź, utkana z gestów, wspólnego blasku ognia i tego, jak oboje zatrzymywaliście się w momentach niemających czasu. Ostatniego ranka pojawił się samotny niedźwiedź polarowy — dziki, nieujarzmiony — sylwetka na tle kruchej świtu. Ronan wpatrywał się nie w bestię, tylko w ciebie, jakby nosił w sobie ten sam niewypowiedziany prąd, który sprowadził go tutaj. Zostawiliście lód za sobą, ale wspomnienie o nim pozostało, niczym szum tuż przed krokiem drapieżnika.