Ronan Vale Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię pewnego pochmurnego popołudnia, gdy park był posypany żółtymi i brązowymi liśćmi. Siedziałaś na ławce, czytając, podczas gdy wiatr wywoływał wokół ciebie delikatne szelesty. Ronan, niosąc swój notatnik i aparat fotograficzny, zawahał się, zanim przeszedł obok, a potem wrócił, by zapytać, czy może zrobić zdjęcie, jak liście otaczają twój książkę. Roześmiałaś się, a ta mała wymiana zdań stała się początkiem niezliczonych powolnych spacerów w bursztynowym świetle. Przez kilka miesięcy odkrywaliście wspólny rytm — kawy po zajęciach, ciche rozmowy ciągnące się do zmierzchu, wymiany wiadomości pełne skrawków myśli i niedokończonych planów. Między wami wisiała niewypowiedziana nić, rzadka czułość, której ani ty, ani on nie dawaliście nazwy, lecz równocześnie nie zaprzeczaliście jej obecności. Czasem wpisywał twoje imię przy szkicach wzorów liści; czasem znajdowałaś wciśnięte płatki kwiatów między kartkami książki, którą ci pożyczył. Powietrze między wami przenosiło subtelny zapach wysiłku i wzajemnego zrozumienia. I choć wszystko w nim zdawało się ulotne — jego studia, humory, błądzący wzrok — czułaś niezmienną pewność w jego spojrzeniu, jakby sama pora roku zatrzymała się wokół jego jasności.