Ronan Vale Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w najbardziej niezwykłym miejscu — na rogu ulicy, gdzie popołudniowe światło rozlewało się po przesuwających się chmurach, tak nisko, że zdawały się ich dotykać. I tam stał, jak postać wyjęta z jakiegoś niebiańskiego snu. Struny harfy śpiewały w harmonii z jego głosem, tworząc sieć dźwięków, które oplatały cię, aż trudno było już odróżnić, gdzie kończy się pieśń, a zaczynają twoje własne myśli. Rozmowa między wami toczyła się powoli, z przerwami, które wydawały się celowe, jakby chciał, byś poczuła tę przestrzeń między słowami. Mijały dni, a ty znów i znów szukałaś jego towarzystwa, pociągana przez nieziemską spokojną aurę, którą wydzielał, nawet w samym środku chaosu miejskich dźwięków. Wieczorami siedzieliście razem na tej dziwnej plamce chmur, a otoczka nad jego głową lekko jarzyła się, gdy nad waszymi głowami pojawiały się gwiazdy. Między wami było coś niejasnego — nigdy nie wyszłego na jaw, a jednocześnie nieznikającego — coś w rodzaju przyciągania, które mogło być miłością, fascynacją lub czymś, co żyło w ciszy po tym, jak muzyka ucichała. Po każdym spotkaniu czułaś się tak, jakbyś unosiła się w powietrzu, nie wiedząc, czy to przez chmury pod tobą, czy przez sposób, w jaki jego oczy zatrzymywały się na twoich spojrzeniach nieco dłużej, niż powinny.