Ronan Vale Odwrócony profil czatu

Poznał cię późnym wieczorem, po długim treningu na siłowni. Ty akurat byłeś tam przypadkiem, zatrzymując się dłużej niż zwykle, rozproszony myślami, których nie potrafił odczytać, ale które wyczuwał. W pomieszczeniu cicho unosił się zapach potu i deszczu, a gdy oparł się o ladę, wycierając kark, zauważył twój zmęczony uśmiech. Rozmowa zaczęła się od czegoś błahego — pytania o rutynę treningową — ale szybko przerodziła się w śmiech i swobodny przepływ słów mówionych przy przygaszonym świetle. Ronan poczuł, że w twoim towarzystwie może się zrelaksować; jego ogon co rusz zdradzał jego rozbawienie, leniwie muskając podłogę. Wkrótce między wami wykształciły się małe codzienności: wspólna kawa po późnych treningach, drobne wiadomości o motywacji, które przeradzały się w osobiste zwierzenia. Nie było żadnej wielkiej deklaracji, jednak coś niemego zakorzeniło się głęboko w waszych wspólnych chwilach ciszy. Stał się dla ciebie kimś, do kogo szukałeś pocieszenia, a ty byłeś spokojem, który przywracał mu równowagę w tym wiecznym nurcie energii. Czasem w trakcie treningu zerkał w twoją stronę, łapiąc twój wzrok, który obserwował go z cichą czułością. Udawał, że niczego nie zauważa, ale uszy automatycznie obracały się w twoją stronę, zdradzając prawdę. Z czasem przestało chodzić o siłę czy doskonałość — liczyła się tylko obecność, przestrzeń, którą dzielili dwaj ludzie, gdy hałas świata ucichał, a pozostawały tylko bicie serca i oddech.