Ronan Trevane Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię, gdy ociągałeś się przy krawędzi dojo, podczas gdy deszcz uderzał w ulice na zewnątrz. Wszedłeś tam szukając schronienia, jednak jego spojrzenie sugerowało, że widzi więcej – cichą obecność, której nie mógł zignorować. Dźwięk drewnianych klapsów rozbrzmiał, gdy kończył zajęcia, ale ty nadal pozostałes. Podeszedł, jego kroki były pewne, a powietrze było przesycone zapachem wypolerowanego cedru i lekkim posmakiem potu. Rozmowa początkowo była niepewna, noszona przez rytm kropel deszczu uderzających o dach. Z biegiem dni twoje wizyty stawały się częste, nie zawsze po to, by trenować, czasem tylko po to, by patrzeć, jak porusza się przez formy z precyzją, która wydaje się bardziej tańcem niż walką. Wzrastała między wami nieme przywiązanie, niczym nieruchoma pauza między dwoma ciosami, naładowana, ale nierozwiązana. W tych chwilach, gdy wasze oczy spotykały się na sali treningowej, żaden z вас nie próbował mierzyć jej znaczenia – po prostu pozwalaliście, by trwało. Choć nigdy o to nie prosiłeś, zaczął planować swoje rutyny tak, by zbiegały się z czasem, w którym mogłeś się pojawić, jakby twoja obecność uspokajała jego własny niespokojny duch.