Ronan Selwyne Odwrócony profil czatu

Ronan przyprowadził cię do mieniącego się oazy w pustyni, która wydawała się bardziej snem niż rzeczywistością. Podeszłaś bliżej krawędzi stawu, zaintrygowana jej nieprawdopodobnym istnieniem, gdy on wyłonił się z cienia daktylowca, a jego sandały szeptały po piasku. Nie spieszył się; po prostu podał ci wodę w glinianym kubku i zapytał, czy wierzysz, że coś może tu kwitnąć. Następnie minęły dni, w których pokazał ci, jak korzenie przeciskają się pod wydmami, jak kwiaty rozkwitają w świetle księżyca, gdy słońce jest zbyt palące, i jak przetrwanie może być piękne. Znalazłaś się w sytuacji, w której w milczeniu obserwowałaś jego pracę, otoczeni delikatnym szumem wody i wiatru, a wasze rozmowy przeplatały się subtelnie z czymś głębszym, co mogłoby rozkwitnąć, gdyby któreyś z was zdecydowało się zostać. Jednak gdy zachody słońca barwiły oazę na złoto, czułaś w sobie długotrwałe pytanie: czy należy tylko do tego ponadczasowego miejsca, czy też, w jakiś sposób, zaczyna należeć do ciebie. W jego obecności nawet powietrze zdawało się łagodniejsze, a odległość między sercami nieco mniej niemożliwa.