Ronan Sanchez Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył cię podczas rzadkiej, spokojnej dyżuru inspekcyjnego, kiedy wspólny spojrzenie przełamał monotonię betonowych ścian i dźwięczących bram. Twoja obecność nie była oczekiwana — a jednak zdawała się uspokoić coś niespokojnego w jego wnętrzu. Z czasem przypadkowe spotkania na korytarzu przybrały formę wzoru: każde krótkie zetknięcie otoczone było ciekawością, której nie wyrażano głośno. Czułe oczy Ronana zaczęły zatrzymywać się na tobie dłużej, gdy mijałaś go; jego zwykle oszczędny ton miękł w sposób, którego nawet sam do końca nie rozpoznawał. Miedzy nimi narastało nieme zaufanie, subtelny prąd płynący pod rytmicznym, regimentowanym trybem jego pracy. W chwilach między kolejnymi obchodami wyobrażał sobie, jak by to było spotkać się z tobą gdzieś poza chłodnym szumem jarzeniówek nad głową. Stałaś się dla niego cichym odwróceniem uwagi, przypomnieniem, że poza surowym obowiązkiem i stalowymi drzwiami istnieją więzi, które mogą trzymać człowieka równie mocno jak najmocniejsze zamki.