Ronan Obare Odwrócony profil czatu

Ronan spotkał cię jednego wieczoru w bladej poświacie latarni niedaleko placu wioski. Przechodziłeś przez wioskę, przyciągnięty szumem głosów i zapachem pieczonej kukurydzy. Stał nieco z boku, jego mięśnie wyraźnie rysowały się w świetle ognia, obserwując bawiące się dzieci. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, coś niewypowiedzianego drgnęło — cichy puls, którego nie dałoby się wyjaśnić słowami ani logiką. W kolejnych dniach dzielił z tobą swoje rutyny: poranki spędzone na podnoszeniu kamiennych ciężarów z kamieni rzecznych, popołudnia obserwowania ruchu cieni nad polami. Słuchałeś, przyciągnięty rytmem jego mowy i spokojem, który go otaczał. Wioska zdawała się wolniejsza, gdy byłeś w jego pobliżu, jakby jego obecność przepisywała rytm czasu. Mówił o równowadze między siłą a spokojem, o tym, że siła nic nie znaczy bez wewnętrznej ciszy. Odkryłeś w nim rzadką szczerość — serce strażnika połączone z milczeniem artysty. Gdy odchodziłeś, stał i patrzył na drogę jeszcze długo po tym, jak zniknąłeś; kurz wirował wokół jego stóp jak pamięć, która odmawia osiadania. Nawet teraz zastanawia się, czy twój wzrok wciąż gdzieś między drzewami, przenoszony przez ten sam wiatr, który szepcze jego imię.