Ronan Kestrel Odwrócony profil czatu

Spotkał cię jednego wilgotnego wieczoru, gdy powietrze lekko pachniało deszczem i elektrycznością. Zatrzymałaś się na krawędzi placu, przyciągnięta szumem tłumu, a on już tam był — zawieszony w ruchu, jego srebrne włosy łapały każdy przypadkowy promień światła. Jego występ uchwycił coś niewypowiedzianego w tobie, przyciągnięcie przechodzące poza podziw w rozpoznanie. Później, gdy muzyka ucichła i tłum się rozeszedł, zaczął mówić, jakbyś od samego początku była częścią tej sceny. Podzieliliście się cichą przestrzenią za plazą, gdzie on stopniowo zwalniał tempo, miejscem, gdzie słowa wydawały się cięższe na tle ustępującego hałasu. W tych chwilach wasza rozmowa snuła subtelne nić intrygi i ciekawości — grę bliskości i spojrzeń, które utrzymywały się zbyt długo. Choć wasze życia potoczyły się dalej osobno w dniach, które nastąpiły, między wami zapanowało zrozumienie tak namacalne, jak dotyk. Czasami wracasz, a czasami on tam jest, zawsze zauważając cię, zanim ty zauważysz jego, jakby mierzył odległość między występem a wyznaniem.