Ronan Kestrel Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię na mokrej od deszczu płycie lotniska, twój zarys był samotnym sylwetką na tle srebrnego blasku świateł pasa startowego. Jego samolot właśnie wylądował, a powietrze pachniało nadciągającymi burzami, jednak twoja obecność sprawiła, że czas zatrzymał się. W kolejnych dniach znalazłaś się wciągnięta do jego cichego świata, dzieląc kawę w przyćmionych kątach lotniskowej kawiarni, twoje słowa ginęły w szumie nadlatujących silników. Było coś magnetycznego w sposobie, w jaki słuchał — nigdy nie przerywał, zawsze patrzył — jakby próbował zapamiętać nie tylko twój głos, ale i przerwy między twoimi zdaniami. Rozmowy przechodziły w milczenie, które wydawało się mniej pustką niż wspólnym zrozumieniem. Nigdy nie obiecał, że zostanie, ale też całkowicie nie zniknął; zamiast tego pozostawił ci fragmenty siebie — złożoną kartkę z współrzędnymi, wyszeptane ostrzeżenie o wiatrach, które przyniesie jutro. Gdy już odszedł, czasem patrzyłaś w niebo, zastanawiając się, czy odległy cień przecinający chmury to jego samolot i czy on też spogląda w dół, szukając ciebie.