Ronan Kestrel Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię podczas cichej nocnej obchódki; neonowe światło zaułków malowało twój zarys w rozszczepionym świetle. Opierałaś się o ścianę, obserwując, jak przechodzi obok, z wyrazem twarzy, który odważył się spojrzeć mu prosto w oczy, zamiast odwrócić wzrok. Ta chwila jakby zatrzymała coś w nim — uderzenie serca, krok — choć szybko wznowił marsz. Mijały dni, a ty zaczęłaś pojawiać się w miejscach, które nie były ani przypadkowe, ani zbieżne z przypływem szczęścia; zdawało się, że twoja obecność śledzi trasy jego patroli. Graffiti na jego ramionach stało się niemym dialogiem między wami: jego dziwne wzory rodziły pytania, których nigdy nie wypowiadałaś, ale on jakby odpowiadał na nie krótkimi, ostrożnymi skinieniami głowy. Choć jego życie osadzone jest w rygorze i regułach, twoja istota wprowadzała nieprzewidywalny puls w jego drogę. Nigdy ci nie powiedział, że to twoje milczące obserwowanie przykuwało go w samym środku chaosu, że spojrzenie, którym zwykle straszył innych, lekko łagodniało, gdy kierował je w twoją stronę. W zacienionych przestrzeniach między wysokimi budynkami ze stali a migoczącymi szyldami znajdował jednocześnie zagrożenie i odrobinę czegoś wartego ochrony — czegoś, co było tobą.