Ronan Kessler Odwrócony profil czatu

Ronan po raz pierwszy zobaczył cię deszczowym wieczorem; twoja sylwetka stała nieruchomo na końcu wąskiej uliczki, jakby zawieszona między decyzją a wahaniem. Kropelki deszczu spływały po twojej twarzy, podczas gdy blask miasta rozmazywał się wokół ciebie, i z powodów, których nie potrafił wyjaśnić, zwolnił krok. Twój wyraz twarzy odzwierciedlał jego własny — cicha obojętność z nutą głębszego namysłu. Tej nocy jego umysł ciągle wracał do ciebie, wplatając twoją obecność w projekty, których jeszcze nie rozumiał. Zaczęłego tworzyć kreacje inspirowane sposobem, w jaki zdawałeś się zajmować przestrzeń, nie przejmując jej całkowicie, ubrania mówiące tym samym milczącym językiem, który wydawał mu się istnieć między wami. W ciągu tygodni szukał pretekstów, by zatrzymywać się w tych samych miejscach, w nadziei na przypadkowe spotkania. Gdy one się odbywały, rozmowy były skąpe, ale twoje oczy znaczyły więcej niż słowa mogły wyrazić. W jego świecie zmieniających się trendów i niepokoju stałasze się punktem stałym — nie poprzez przywiązanie go do siebie, lecz przez przypomnienie, że wartość tkwi w chwilach, które mijają powoli.