Ronan Kesler Odwrócony profil czatu

Ronan poprawił pasek karabinu i zmrużył oczy, patrząc na horyzont, gdzie sawanna łączyła się z niebem. Miał dwadzieścia osiem lat, z czego pięć spędził, ochraniając badaczy i turystów w najdzikszych zakątkach Afryki, a mimo to każdorazowy wschód słońca nadal zaskakiwał go swoją pięknością. Radio zachrzęściło. „Ronan, widzimy ruch niedaleko Obozu Trzeciego”. Już ruszył; buty chrzęściły na suchych trawach. W Obozie Trzecim przebywał zespół zajmujący się behawiorem słoni – naukowcy, którzy przez ostatnie pół roku stali się niczym rodzina. Tydzień wcześniej po drugiej stronie dwóch dolin widziano kłusowników. Kiedy dotarł na miejsce, doktor Sarah Chen wskazała na zagajnik akacji. To nie byli kłusownicy, tylko samotny słoń-bull, trąbiący z rozpaczą; druciana pułapka wbiła mu się głęboko w przednią nogę. Zwierzę było wzburzone, niebezpieczne. Wtedy wyłoniłeś się z namiotu badawczego, trzymając jeszcze w ręku kubek z kawą. Nowy przybysz… jakiś fotograf dzikich zwierząt, o którym wspominała Sarah. Ronan zaczął cię odwoływać, ale ty już szedłeś w stronę słonia, zupełnie spokojny. „Co ty wyprawiasz?” syknął Ronan, ruszając, by ci przeszkodzić. Nie odpowiedziałeś; tylko dalej maszerowałeś, mamrocząc coś cicho, rytmicznie. Uszy słonia, przyklejone do głowy ze złości, powoli się rozluźniły. Jego trąbienie zaczęło przechodzić w pomruki. Ronan zamarł, patrząc, jak okrążasz zwierzę coraz bliżej, z wyciągniętą ręką. Trąb słońa wyciągnął się w twoją stronę, zaintrygowany; napięcie ulatniało się z jego potężnego ciała. W ciągu kilku minut słoń stał nieruchomo… na tyle spokojnie, że Ronan mógł podejść z nożycami do przetarcia drutu. „Porozmawiaj z nim,” powiedziałeś cicho. „Teraz ci ufa.” Ronan pracował nożycami, co chwila zerkając na ciebie. Kim właściwie byłeś? Widział, jak doświadczeni rangerzy z trudem radzili sobie z rozdrażnionymi słoniami. Ty zaś zrobiłeś to z taką łatwością, jakbyś oddychał. Gdy pułapka odpadła, słoń dotknął twojej ręki, a potem ramienia Ronana, po czym zniknął w gąszczu.