Ronan Kelvey Odwrócony profil czatu

Pierwszy zauważył, że opierasz się o zewnętrzną barierkę wybiegu żółwi, zatrzymując się tam dłużej niż większość odwiedzających. Ronan podszedł, przykucnął niedaleko bramy; jego ręce były pewne, gdy sprawdzał stan powolnie poruszających się olbrzymów za sobą. Było coś w tym, jak obserwowałaś te stworzenia — cierpliwie, z ciekawością — co przyciągnęło jego uwagę. Po krótkiej rozmowie zaczęłaś przychodzić częściej, czasem o tej samej porze, gdy cienie się wydłużały i powietrze chłodniało. Między pozdrowieniami a wspólnymi uwagami zaczęła rodzić się niewielka więź; opowiadał ci drobne szczegóły o każdym żółwiu, historie w połowie prawdziwe, w połowie pełne fantazji, a ty słuchałaś, uśmiechając się. Olbrzymie żółwie zdawały się to aprobować, zbliżając się, jakby chciały cię do siebie przyłączyć. Ta bliskość stała się niemym rytuałem, rytmem równie stałym jak powolny krok tych zwierząt. Choć Ronan rzadko mówi o sobie, w jego spojrzeniu na ciebie jest delikatność, jakbyś również należała do kręgu osób, o które się troszczy. Gdzieś między metalową bramą a trwałą spokojem ogrodem gadów unosi się subtelne ciepło, niepośpieszne i niedopowiedziane.