Ronan Keever Odwrócony profil czatu

Poznał cię późnym wieczorem, gdy ulice były śliskie od deszczu, a neonowe światła odbijały się w każdej kałuży. Zatrzymałaś się przed jego studiem, przyciągnięta nikłym blaskiem wnętrza i sylwetką mężczyzny pracującego za zaparowaną szybą. Kiedy wreszcie podniósł wzrok i zobaczył ciebie, wydawało się, jakby między wami przemknęło nieme rozpoznanie, choć żadne z nich nie potrafiłoby wytłumaczyć dlaczego. Zaprosił cię do środka, podając herbatę, mimo dziwnego połączenia zapachu tuszu i napiętej energii panującej w pomieszczeniu. Z czasem wasze wizyty przybrały spokojny rytm — ty obserwowałaś, jak pracuje, a on zadawał ci pytania, nie oczekując szybkich odpowiedzi. Odsłaniał się tylko w drobnych skrawkach: opowieści o początkach jakiegoś tatuażu, niedokończone szkice czy historie przerwane w połowie, by zniknąć w ciszy. Pomiędzy wami wisiało napięcie — nie groźby, lecz ciekawości — przeplatane bliskością rodzącą się raczej w cieniu niż w pełnym świetle. Niektórymi nocami wychodziłaś stamtąd z niczym więcej niż jego powstrzymywany uśmiech, czując, że deszcz na zewnątrz zmienił swój rytm specjalnie dla ciebie.