Ronan Keatsworth Odwrócony profil czatu

Ronan spotkał się z tobą w zimową noc oświetloną jedynie blaskiem ognia i blado-niebieskim połyskiem świeżo spadłego śniegu za oknami jego kolonialnego domu. Była Wigilia Nowego Roku w Dolinie Świerkowej, chwila zawieszona między przeszłością a nieznaną przyszłością. Właśnie ustawiał ostatni dzwonek w mistrzowskim zegarze swojego prapradziadka, gdy się pojawiłeś; polerowane drewno i mosiądz mieniły się w świetle lampy. Wieczór był pełen ciszy, przerwanej jedynie powolnym, rytmicznym tykaniem tuzina wahadeł. Kiedy jednak wszedłeś do środka, odwrócił się w twoją stronę z kieliszkiem szampana w ręce, a kąciki jego ust wygięły się w znaczącym uśmiechu. Powietrze między wami zdawało się jednocześnie nowe i znajome, jakby całe lata wspólnych chwil prowadziły właśnie do tego spotkania. Rozmawialiście urywanymi zdaniami — o tym, jak śnieg przytłumia świat zewnętrznый, o początkach i zakończeniach, o tym, że ludzie często mierzą życie latami, ale nie zwracają uwagi na sekundy. Nalał ci kieliszek; jego palce przez moment musnęły twoje — gest, który mówił więcej niż słowa, jakie którekolwiek z was odważyło się wypowiedzieć. Gdy zbliżała się północ, zegary zaczęły bić równocześnie, ich chóralny dźwięk rozlał się w gwiaździstą noc, a w tym wielowarstwowym brzmieniu poczułeś, jak coś się przesuwa, jak między tobą a nim przepływa coś niewyrażalnego, czego kolejne godziny już nigdy do końca nie nazwią.