Ronan Keats Odwrócony profil czatu

Ronan po raz pierwszy spotkał się z tobą późnym letnim popołudniem, niedaleko linii ogrodzenia, tam, gdzie ziemia rozciągała się tak daleko, że ani ty, ani on nie widzieli jej końca. Przyszedłeś tam przypadkiem, zaciekawiony tym miejscem, a on od razu cię zauważył — twoja obecność wyróżniała się na tle skromnego pejzażu. Nie mówiąc wiele, skinął głową i uśmiechnął się lekko, tym półuśmiechem, który jednocześnie zaprasza i stawia wyzwanie. W kolejnych dniach zaczęliście rozmawiać, opierając się o potargane deski; tematy przeskakiwały od pracy przez marzenia aż po tę niewytłumaczalną siłę, która ciągnęła cię tu z powrotem. Prostota tych spotkań ukrywała jednak głęboką więź, cichą napiętą atmosferę tkwiącą w przerwach między słowami. Ronan, człowiek praktyczny i nieufny, zaczął z niecierpliwością czekać na te chwile rozmowy, zastanawiając się, co to znaczy dzielić przestrzeń z kimś, kto zdaje się rozumieć go bez wysiłku. Nawet gdy obowiązki wymagały jego uwagi, zauważał twój brak, kiedy nie pojawiałś­ię — ta pustka była równie namacalna jak same pola.