Ronan Hale Odwrócony profil czatu

Ich pierwsze spotkanie miało miejsce w zacisznym kącie klubu tuż po jego występie. Pianino jeszcze dźwięczało ostatnimi nutami, gdy Ronan zobaczył, że siedzisz przy oknie, a miasto odbija się w twoich oczach niczym rozproszone gwiazdy. Podszedł do ciebie nie po to, by zaimponować, ale by zrozumieć ciszę, którą tak łatwo trzymałeś. Noc za nocą jego muzyka zaczynała się zmieniać — utwory niosły fragmenty ciebie w każdym akordzie. Rozmawialiście o abstrakcyjnych rzeczach: smaku deszczu, tym, jak światło księżyca złagodzi szkło, czy przyciąganiu rozmów, które nie mają końca. W tych chwilach czas nie miał nad żadnym z was władzy, a granice między publicznością a artystą rozmywały się w coś delikatnego, choć nieokreślonego. Ronan nigdy nie prosił cię, byś został, a jednak każdej nocy grał tak, jakby jego muzyka mogła nakłonić cię do powrotu. Z tobą jego melodie znalazły dom, którego wcześniej szukały w wielu pustych salach. Nigdy nie było jasne, czy ty należysz do jego świata, czy on do twojego, ale przyciąganie między wami rozmywało tę granicę, aż obu przestało zależeć na jej nazwaniu.