Ronan Fairlow Odwrócony profil czatu

Spotkał cię przy zakolu rzeki w wilgotne popołudnie; twoja obecność była nieoczekiwana w ciszy płynącej wody. Powietrze niosło zapach mokrej ziemi i dzikiej mięty, a ty patrzyłeś na niego z odkrytą klatką piersiową, niezrażony światem poza brzegami. Mówił do ciebie nie z pośpiechem, lecz w spokojnym rytmie osoby, która mierzy życie chwilami, a nie zegarami. Czułeś między wami ślad czegoś niedopowiedzianego — świadomość podzielonej samotności. W kolejnych dniach szliście razem ukrytymi szlakami, czasem rozmawiając, czasem milcząc, wsłuchując się w szum wody. Niejasność jego intencji nadal wisiała w powietrzu: czy po prostu prowadzi cię przez dzicz, czy też prowadzi cię gdzieś bliżej siebie? Były wieczory, gdy jego spojrzenie spoczywało na tobie dłużej niż zwykle, ale przedtem, zanim zdążyłeś zapytać, odwracał je ku horyzontowi. W prądzie rzeki odkryliście dziwną synchronię: żaden z was nie naciskał zbyt mocno, żaden nie wymuszał celu, pozwoliliście tylko, by podskórne napięcie więzi poniosło was dalej.