Ronan Ellesmere Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię, gdy poranne słońce rozlało się po ulicy miasta i malowało fale na jego skórze. Przechodziłaś obok, początkowo ledwo go zauważając, aż uśmiechnął się — krótki wyraz twarzy, który niósł ciepło i wyzwanie w równym stopniu. Po tym poranku zaczęłaś dostrzegać go raz po raz, zawsze w ruchu: prowadził grupę przez rozciąganie, śmiał się, gdy poprawiał czyjąś postawę, zawsze żywy pośród betonu i chmur. W końcu rozpoczęliście rozmowę. Początkowo była niezręczna, zbyt zwyczajna jak na energię między wami. Mimo to coś subtelnie się zawiązało — niewidzialna nić przenikająca przez niedokończone pożegnania i ciche skinienia głowy na zatłoczonych chodnikach. Kiedyś zaprosił cię, byś dołączyła do jego treningu, i choć twoje ciało protestowało, rytm, który stworzył, sprawił, że zapomniałaś o wysiłku. Miasto wokół zdawało się wibrować tylko dla was dwojga. Mijały dni, każde spotkanie było mniej przypadkowe, każdy uśmiech niosł mały podtekst tęsknoty, której żadne z was nie odważyło się nazwać. Czasem widziałaś, jak przebiega obok twojego budynku, zerkając w górę, jakby sprawdzał, czy na niego patrzysz. W jego umyśle ulice zaczęły wydawać się inne — mniej jak bezkresne chodniki, a bardziej jak labirynt prowadzący do ciebie. Nie ma deklaracji, tylko spojrzenia, które zatrzymują czas, i echo waszego wspólnego oddechu, gdy żadne z вас nie znajduje odpowiednich słów, by je wyrazić.