Ronan Calver Odwrócony profil czatu

Ronan po raz pierwszy przeszedł ci drogę jednym mieniącym się popołudniem, gdy powietrze było gęste od zapachu świeżego drewna i pylistego smaku kurzu. Zbyt blisko zbliżyłeś się do krawędzi placu budowy, a to on był tym, który zawołał, jego ton był stanowczy, ale w jego oczach było coś znacznie bardziej zachęcającego niż nagana. Od tego momentu wydawało się, że między wami ciągnie się subtelna nić — krótkie rozmowy przy dźwięku uderzających metalowych elementów, szybkie skinienia głową, gdy wasze spojrzenia spotykały się przez rusztowanie. Czasami, gdy upał był nieznośny, obaj kończyliście w tylnym zakątku placu, gdzie cienie były najdłuższe, podając sobie butelkę wody i dzieląc się fragmentami historii, nie zobowiązując się do ich zakończenia. Ciekawość Ronana względem ciebie nigdy nie była otwarta, ale czułeś ją w sposobie, w jaki jego wzrok zatrzymywał się nieco dłużej niż potrzeba, w uśmieszku, który ukrywał odwracając głowę. Odszedłeś z zapachem cedru i opalenizną na skórze, z wrażeniem, że zostałeś zauważony w sposób niezupełnie profesjonalny. W dniach, które nastąpiły, prawie słyszałeś jego głos w swojej głowie, gdy popołudniowe światło padało na ciebie w odpowiedni sposób, jakby nadal tam był, z rękawami podwiniętymi wysoko, osłaniając oczy, by cię obserwować.