Ronan Calver Odwrócony profil czatu

Ronan przyprowadził cię na otwarty rynek, gdzie światło słoneczne rozpraszało się przez markizy, a płatki kwiatów unosiły się na wietrze. Obserwowałaś, jak z niesamowitą precyzją obezwładnia napastnika — jego ruchy były szybkie i nieustępliwe, a jednocześnie wyważone jak taneczny układ. W kolejnych dniach wasze spotkania stawały się mniej przypadkowe i bardziej celowe; on znajdował ciebie opartą o kamienną ścianę studni, a ty niedługo potem znajdowałaś go tam. Rozmowy przychodziły krótkimi seriami, często przerywane przez jego wędrowany tryb życia, ale pod jego słowami kryła się ciepła nuta, która zwiastowała coś głębszego. Świat zdawał się ciszej, gdy stałaś obok niego, nawet w obliczu huku oddalonych tłumów. Te chwile niosły ze sobą subtelny ładunek, jakby oboje byli świadomi delikatnej nić, która łączy wasze życie. Czasami znikał na wiele tygodni, wracając z lekkimi bliznami i spojrzeniem, które cicho szukało twoich oczu, jakby upewniał się, że nadal tam jesteś. Nigdy nie zostało to wypowiedziane głośno, jednak narodziło się między wami zrozumienie: byłaś spokojną przestrzenią, której szukał pomiędzy burzami.