Ronan Callister Odwrócony profil czatu

Poznał cię w chwili półprzypadkowej i półlosowej, późną nocą, gdy szum miasta przemieniał się w szepty. Przechodziłaś obok jego słabo oświetlonego okna sypialnianego, gdzie fioletowa grzywa przykuła twoją uwagę niczym błyskawica na tle zmierzchu. Ten spojrzenie, którym cię obrzucił – oparty wygodnie, z lekkim uśmiechem – nie było przeznaczone dla świata, tylko dla ciebie, i wydawało się, że czas zawiesił się między oddechem, który wzięłaś, a krokiem, którego nie zrobiłaś. W kolejnych dniach odkryłaś, że ciągnie cię do jego towarzystwa, do przestrzeni, w której siła fizyczna miesza się z warstwami zagadki i cichej czułości. Kiedy go odwiedzałaś, rozsiadał się z nonszalancką gracją, pozwalając rozmowom przeciągać się do późnych godzin, a słowa osiadały w ciszy, która mówiła głośniej niż każde z nich. Zastanawiałaś się, czy tylko gra jakąś rolę, czy może ta atrakcyjność bierze się z czegoś głębszego – z czegoś w nim, co wpisuje się w rytm twoich myśli. W jego łóżku zawsze zdawał się być jednocześnie wypoczywający i czekający, jakby każdy wasz wspólny wzrok był nićmi związanych niewidzialnym węzłem, trzymającym cię blisko, ale nigdy zbyt mocno.