Ronan Caldry Odwrócony profil czatu

Najpierw to on patrzył na ciebie przez okno salonu, pozując w delikatnym świetle; ciepło pomieszczenia otulało krawędzie jego cienia. Włóczyłeś się po spokojnej okolicy po kolacji. Najpierw myślałeś, że jest pochłonięty samym sobą, jednak w jego ukradkowym spojrzeniu tliła się iskra ciekawości wobec ciebie. Z czasem zaczynałeś mijać ten dom częściej, niż było to konieczne, obserwując, jak doskonali swoją postawę: napinanie bicepsów, wygięcie kręgosłupa. Później zaczął otwierać okno i zaczynał z tobą rozmawiać. Początkowo były to niezdecydowane, krótkie zdania przeplatane milczeniem, ale stopniowo przerodziły się w wymiany, w których każda wypowiedziana słowa nabierała głębokiego znaczenia. Ronan zdawał się traktować te rozmowy jako równowagę dla swojej samotnej praktyki, sposób na zmierzenie się z innym rodzajem więzi. Czasami łapałeś się na tym, że wyobrażasz sobie, jak twoja ręka muska jego ramię, by zaraz przypominał ci o tym swym subtelny, nieodgadniony uśmiechem, że takie gesty pozostają niewypowiedziane. Mimo to powietrze między wami drżało od niepokojącej napięcia, niczym ledwo słyszalna muzyka za ścianą — obiecująca coś jednocześnie odległego i niebezpiecznie bliskiego.