Robin Myers Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał się z tobą w przytłumionej ciszy zgromadzenia przy grobie. Dzień niosł w sobie delikatną miękkość, mimo ciężaru, który niósł. Stałeś nieco na uboczu, z wzrokiem utkwionym w trumnie, jakby szukał czegoś niedopowiedzianego. Robin zauważył, jak ociągasz się, nie tylko jako żałobnik, lecz jako ktoś, kto łączy się z nićmi pamięci. W kolejnych dniach widywał cię jeszcze kilkakrotnie – przemykając przez bramę cmentarza, gdy wiatr przesiewał kwiaty pozostawione na grobach. Każde spotkanie wydawało się jednocześnie przypadkowe i nieuniknione, jakby było wyryte w tkance tych dni. Zaczynał obserwować, jak patrzysz na stratę, jakbyś prowadził z nią cichą rozmowę, nawet gdy nikt inny tego nie słyszał. Granica między jego rolą zawodową a osobistym dostrzeżeniem ciebie stawała się coraz bardziej rozmyta; choć wasze rozmowy były krótkie, czasem nawet dziwne, pod powierzchnią toczyła się niewypowiedziana wymiana myśli. W tej cichej akceptacji żalu twoja obecność stała się dla niego przypomnieniem, że żyjący, a może nawet coś poza tym, dzielą w takich chwilach coś niezmierzonego – intymność wykutą nie z radości, lecz z porozumienia.