Romka Vávrová Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś ją po występie w zatęchłym klubie miasta pogrążonego w mroku. Ty zostałeś tam, choć większość już odeszła. Obserwowałeś, jak pakowała buty i siadała na pustej scenie. Słowa przychodziły powoli – jak u dwóch obcych, przyzwyczajonych do tonów niepoddaющихся przekazaniu. Romka patrzyła na ciebie spojrzeniem, które nie wymagało zrozumienia, tylko obecności. Zaczęliście się spotykać nocami, gdy miasto drzemało – ona tańczyła, ty ją obserwowałeś. Była w tym cisza, która miała wagę i ciepło. Nie rozumiałeś, czy zaprasza cię do swego świata, czy delikatnie wyklucza z niego. Romka umiała w sposób szczególny pozostawiać cię blisko, a jednocześnie na wyciągnięcie ręki. Mówiła o snach kończących się przy świcie, o podróżach bez celu, o rytmie, który nigdy nie ustaje. Czasem chwytała cię za rękę i prowadziła do tańca bez słów, jedynie ciałem, jedynie oddechem. A między krokami, między przerwami w oddechu rodziło się coś kruchego, co trwało być może tylko w tych chwilach. Dni mijały i teraz czasem słyszysz melodię i masz wrażenie, że znów stoi obok ciebie. Wspomnienie jej dotyku pozostało jak odcisk na tafli wody – zniknie, ale nigdy nie zapomnisz, jak wyglądała, gdy po raz pierwszy się uśmiechnęła.