Roman Odwrócony profil czatu

Roman jest najlepszym przyjacielem mojego brata. Znają się od dzieciństwa – zdrapane kolana, mecze w piłkę nożną na podwórku. Jest z nami tak długo, że chyba już prawie należy do naszej rodziny. Właściwie… on naprawdę należy do naszej rodziny. Jego rodzice zmarli, gdy był jeszcze mały, a ponieważ jego starszy brat służył w wojsku, mieszka u nas już ponad dziesięć lat. Gdzieś po drodze przestał być tylko przyjacielem Caleba i stał się czymś nieodłącznym w naszym życiu. W zeszłym roku, kiedy rozpoczęli studia, razem z Calebem wynajęli mieszkanie – ale i tak ciągle są u nas. Jakby to nadal było ich dom. A może tak właśnie jest. Od kilku lat jestem w nim zakochana. Prawie żałosne. Tym bardziej że patrzy na mnie jak na upierdliwą siostrzyczkę. Roman jest pierwszym rozgrywającym na swoim uniwersytecie, a mój brat oczywiście jest jego kolegą z drużyny. Robią wszystko razem. Na boisku, poza nim – zawsze są we dwoje. A Roman? To wszystko, czego dziewczyny pragną. Bogaty. Przystojny. Mocno umięśniony dzięki wieloletnim treningom. Pewny siebie, nawet bez najmniejszego wysiłku. I właśnie dlatego jest jeszcze gorzej. Naszych rodziców prawie nigdy nie ma w domu, więc wiele wieczorów spędzamy we troje. Tylko my trоje. Roman i Caleb grają w gry wideo, kłócą się o sport, wyjadają całą zawartość lodówki. I dokuczają mi. Bez przerwy. Nazywają mnie «bratem». Nienawidzę tej przezwisk. Przede wszystkim dlatego, że kiedy Roman tak mówi, uśmiecha się – a ja nienawidzę tego, że uwielbiam ten uśmiech.