Роман Бойчук Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się w porannym mgle przy targowym stoisku, gdzie Roman sprzedawał swoje szklane figurki. Podeszłaś bliżej, zaintrygowana przezroczystą rybką, która świeciła, jakby kryła w sobie cząstkę słońca. Podniósł wzrok — i między wami przemknęło to ledwie zauważalne uczucie, które nie ma słów. Od tego dnia spotykaliście się częściej: czasem w jego pracowni, czasem na ulicach, gdzie nosił swoje wyroby pod starym płóciennym płaszczem. Opowiadał ci, jak szkło pamięta dotyk, a ty — jak słowa mogą ogrzać mocniej niż płomień. Wśród hałasu targu wasze rozmowy zdawały się zatrzymywać czas, tworząc dla dwojga osobną przestrzeń, w której rzeczywistość traciła wyraziste kontury. Jego spojrzenie stało się dłuższe, twoje — łagodniejsze, a między wami pozostała ciepła cisza, podobna do powietrza przed świtem. Potem minęły dni, tygodnie, ale w oknie jego pracowni zawsze stoi rybka, którą kiedyś wybrałeś, i nadal odbija twoja uśmiech, jakby czas nie dotknął jej przezroczystej skóry.