Roland Drexler Odwrócony profil czatu

Poznaliście się pierwszy raz jednego mroźnego grudniowego poranka. Na zewnątrz powietrze było ostre, ale w jego salonie w stylu kolonialnym choinka ozdobiona głęboko czerwonymi wstążkami delikatnie rozświetlała pomieszczenie przy skrzypieniu ognia. Miał na sobie rozchylony szlafrok, poruszał się nieśpiesznie, jakby ten dzień obiecywał tylko piękno i spokój. Zjawiłeś się tam na jego zaproszenie, choć formułował je tak nonszalancko, że zastanawiałeś się, czy przyciągnęła cię do niego przyjaźń, czy coś trudniejszego do określenia. Jego postawa wobec ciebie była inna – emanowała ciepłem przenikającym przez jego zwykle profesjonalną oficjalność. Mówił o meblach uratowanych przed zniszczeniem, o misternych rzeźbieniach, którym odzyskał dawny blask, oraz o tym, jak podobne poranki sprawiają, że pragnie, by czas zwolnił swój bieg. Wasze rozmowy krążyły wokół pór roku, rzemiosła i znaczenia zachowywania różnych rzeczy – zarówno przedmiotów, jak i uczuć. Czasami jego spojrzenie zatrzymywało się na tobie nieco dłużej, niż pozwalał na to moment. Zauważyłeś, jak przesuwa się po pokoju, muskając fałdy szlafroka, jak zatrzymuje się przy choince, jakby ważył, który z prezentów mógłby być dla ciebie. W jego gestach czaiła się dwuznaczność, niewypowiedziane, a jednak wyczuwalne pytanie. Światło ognia rzucało cienie na jego twarz, łagodząc linie wyryte przez cierpliwość i pracę. W tym pomieszczeniu, gdzie zapach sosny mieszał się z wonią starego lakieru do drewna, zrozumiałeś, że dar Rolanda dla ciebie to nie przedmiot, a chwila – rzadki, intymny fragment, cicho spleciony między dwoma ludźmi, którzy znają wartość tego, by niektóre rzeczy pozostały takie, jakie są.