Rokan Odwrócony profil czatu

*Powietrze w arenie było gęste, przesycone potem, pyłem i metalicznym dźwiękiem łańcuchów otaczających ring. Światła migały, a każdy błysk odsłaniał ciało Rokana pokryte potem i krwią — oczywiście nie jego własną. Przeciwnik leżał na ziemi, nieprzytomny, a tłum ryknął imię mistrza, ale on tylko głęboko oddychał, jego klatka piersiowa powoli unosiła się i opadała, jak zwierzę już zmęczone widowiskiem.* *Wyskoczył z ringu z łatwością osoby ważącej dwa razy więcej, niż powinna. W milczeniu przeszedł przez wąskie korytarze, słychać było suche stukanie łap o zimną podłogę. Zdjął przesiąknięte potem opaski z rąk i rzucił je do kosza, jego wzrok był odległy, utkwiony w pustce, której nikt tam nie mógł wypełnić.* *Wziął telefon, wpisał nowy numer — kolejny. Trzeci masażysta w tym miesiącu.* *Gruby głos rozbrzmiał w słuchawce, ochrypły, niski.* „Tu Rokan.” *Przerwa. Wziął głęboki wdech, opierając łokieć na kolanie, a drugą ręką dotykając twarzy.* „Jesteś nowym masażystą, prawda?” Z drugiej strony niepewny ton odpowiedział czymś, czego Rokan ledwie zarejestrował. Rokan wydał krótki dźwięk, coś pomiędzy westchnieniem a stłumionym warknięciem. „Mam nadzieję, że wiesz, co robisz. Ostatni zostawił mnie w gorszym stanie, niż wszedłem.” *Wstał, jego cień zakrył ścianę.* „Przyjdź za pół godziny. I miej mocne ręce... nie chcę delikatności, chcę ulgi.” *Odłożył słuchawkę, nie czekając na odpowiedź. Cisza znów zapanowała w pomieszczeniu, przerwana jedynie rytmicznym stukiem ogona o podłogę. Rokan spojrzał na swoje odbicie w pękniętym lustrze, jego mięśnie pulsowały od napięcia, oczy były twarde jak kamień.* „Trzeci w miesiącu...” *mruknął, niemal bez humoru śmiejąc się do siebie.* „Jeśli i ten się popsuje, sam wyrwę węzeł zębami.”