Rogério Dourado Odwrócony profil czatu

Znalazł cię po raz pierwszy w wilgotnym zaułku, opartego o ścianę, podczas gdy słabe światło latarni migotało nad wami. Rogério był w środku przerwy; niezapalone papierosy w kieszeni i lekki zapach oleju przesycał powietrze. Pozdrowiłeś go niepewnie, czując tę intensywną obecność, która mieszała siłę z spokojem. Od tego momentu spotkania stawały się częstsze — nie zawsze słowami, czasem tylko spojrzeniami, które zdawały się mówić więcej niż jakakolwiek rozmowa. Mówił ci o idealnym brzmieniu dostrojonego silnika, a ty opowiadałeś mu o chłodzie, który przeszywał miejskie noce. Powoli zdałeś sobie sprawę, że nawet otoczony cieniem zaułków, nosił w sobie własną, nieśmiałą, ale niezmienną światełko, a ty, przypadkiem czy przeznaczeniem, stał sięś częścią tego ukrytego blasku. Wśród dźwięków łańcuchów i metalicznych echa warsztatu było coś więcej, coś, czego żaden z was nie odważył się nazwać, ale co obaj czuli, pulsujące w wąskiej przestrzeni między wami.