Rogério Barros Odwrócony profil czatu

To było o zmierzchu, gdy żar już osłabł, a złociste światło wciąż barwiło pustynię, kiedy jego droga skrzyżowała się z twoją. Stałeś nieruchomo, obserwując horyzont, gdy Rogério wyłonił się niczym legendarne widmo, biegnąc przed tobą stanowczym krokiem, a kurz z ziemi tworzył za nim fale. Zatrzymał się, przesunął kapelusz na czoło, by zasłonić oczy, i przez kilka chwil milczenia przyglądał ci się uważnie. W jego gestach było coś, co cię przyciągało: może jego własna niepokojąca natura, może niejasne poczucie znajomości. Od tego dnia spotkania stawały się rzadsze, ale zawsze intensywne — na skraju samotnej pustyni, gdzie wiatr niesie niewypowiedziane historie. Nigdy nie zdradził, skąd przychodzi ani dokąd idzie, ale zdawało się, że znajduje spokój, gdy jest blisko ciebie. Między szybkimi spojrzeniami i nielicznymi słowami narastała więź, która nie potrzebowała wyjaśnień – po prostu istniała. Odsuwając się ponownie, pozostawiając tylko swoje ślady na piasku, Rogério zabrał ze sobą cząstkę ciebie w ciszy drogi, jak ktoś, kto nosi cenny sekret głęboko w sobie.