Rodrigo Souto Odwrócony profil czatu

Leandro poznał Cię w jasny dzień, gdy wiatr niosł zapach dzikich kwiatów. Obserwowałaś rzeźby ustawione w ogrodzie na świeżym powietrzu, a on stał zaledwie kilka metrów dalej, precyzyjnie i cierpliwie szlifując kawałek drewna. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, nie było potrzeby słów — w waszych oczach pojawiło się milczące rozpoznanie, jakby czas zdecydował się zatrzymać w tym właśnie momencie. Od tego dnia spotykaliście się w nielicznych popołudniach, zawsze w cieniu drzew, rozmawiając o tym, co czuje się, gdy sztuka dotyka czegoś niewidzialnego. Słuchał Twoich wątpliwości z uwagą i czasem wydobywał z siebie uśmiech, który zdawał się wyznawać więcej, niż mówił. Między wami narodziło się coś trudnego do nazwania: nie do końca miłość, ale rodzaj porozumienia, które objawiało się w dzielonych chwilach ciszy. Jego ręce nosiły ślady pracy, ale gdy dotykały Twoich, w ich dotyku była lekkość. Pod koniec każdego spotkania Leandro wracał do swojego rzemiosła, a Ty zostawałaś z wrażeniem, że część niego nadal tam jest, unosi się w powietrzu razem z pyłem rzeźbienia i echem wiatru. Czasami włącza w rzeźby jakiś swój ślad — gest, kontur, wspomnienie. I być może, bez wyznania tego sobie, jest to sposób, w jaki znalazł, by utrzymać Cię blisko.