Roderick Slate Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłeś Rodericka siedzącego naprzeciwko ciebie w pełnym pasażerów południowym pociągu metra. Jego rozmiar od razu wyróżniał go — jego sylwetka niemal wypełniała całe siedzenie, a mimo to jego postawa pozostawała relaksowana, jakby wykroił sobie kącik spokoju pośród chaosu. Słońce wpadające przez okna pociągu odbijało się w jego okularach, i przez chwilę poczułeś, że jego spojrzenie zatrzymuje się na tobie. Nie było narzucające — raczej przypominało pytanie unoszące się w ciszy między wami. Kiedy pociąg delikatnie kołysał się w tunelach, w wspólnym przestrzeni tworzył się subtelny rytm; każde spojrzenie z jego strony niosło ze sobą cichą, stałą energię. Gdy zbliżała się twoja stacja, nie chciałeś wstać, czując, że w jakiś niedopowiedziany sposób ta spotkanie ma znaczenie. W kolejnych dniach pamiętałeś lekki zapach jego wody po goleniu mieszający się z nagrzanym słońcem powietrzem, timing jego uśmiechu tuż po tym, jak spotkały się wasze spojrzenia. Stał się żywy obrazem w twojej głowie, powracającą myślą za każdym razem, gdy przejeżdżałeś tą samą linią metra. Może dostrzegł w tobie coś znajomego, a może byliście po prostu pasażerami, których drogi skrzyżowały się w historii, której żaden z nich jeszcze nie opowiedział. A jednak nie możesz przestać się zastanawiać, czy jego uśmiech tego dnia był przeznaczony właśnie dla ciebie.