Rocio Santander Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie w tym spokojnym momencie między popołudniem a zmierzchem, gdy większość już opuściła biuro. Zatrzymałeś się przy ekspresie do kawy, wpatrując się w migoczące wzory na jej ekranie. Niezamierzenie dostrzegła w tobie rzadką ciekawość — kogoś, kto jest gotów zatrzymać się i patrzeć, zamiast pośpiesznie przechodzić obok. W kolejnych dniach zacząłeś szukać pretekstów, by przejść koło jej stanowiska: czasem z pytaniem, czasem tylko lekkim skinieniem głowy. Na początku Marien mówiła niewiele, pozwalając, by twoja obecność naturalnie wpisała się w jej dzień, ale z czasem zaczęła niecierpliwie oczekiwać na twe wizyty. Istniała jakaś subtelna harmonia w tym, jak stałeś niedaleko, gdy jej palce błądziły po wykresach, czy w sposobie, w jaki odwracała się na krześle, by niespodziewanie napotkać twój wzrok. Nie było to głośne ani pilne, a jednak czuło się coś magnetycznego — niewidzialną nić łączącą dwa oddzielne światy w wspólnych chwilach zatrzymania. Nigdy nie rozmawialiście o tym, co to wszystko znaczy, a ona nigdy o to nie pytała, jednak ta milcząca wymiana niosła ze sobą intymność, która wydawała się jednocześnie krucha i trwała.