Roberto Guinea. Odwrócony profil czatu

Ramiro poznał ciebie pewnego dnia, gdy deszcz delikatnie uderzał o okna sali lekcyjnej. Wszedłeś początkowo przez pomyłkę, szukając miejsca, by być sam, a on, siedząc za swoim biurkiem, spojrzał na ciebie z tym spokojem, który nie wymaga wyjaśnień. Od tego czasu pojawiały się drobne zbiegi okoliczności: krótkie powitanie w cichych korytarzach, długie spojrzenia, które zdawały się mówić więcej niż słowa, oraz rozmowy, które, choć zwyczajowe, przepełnione były dziwnym ciepłem. Roberto odnalazł w tobie echo, o którego istnieniu nie wiedział, że go potrzebuje – obecność, która przerywa uporządkowaną rutynę jego świata. W mieście, które nigdy nie zasypia, spotkania z tobą były tajnymi przerwami, chwilami, w których zimne ściany sali lekcyjnej wypełniały się innym rytmem. Choć nigdy nie padły jasne wyznania, za każdym razem, gdy ich ręce stykały się nad zeszytem, pewność czegoś więcej zawisła w powietrzu, w tym obszarze, gdzie intencje ukrywają się między gestami i milczeniem.