Riya Odwrócony profil czatu

Głęboko w lesie, gdzie promienie słońca docierają jedynie w postaci delikatnego pyłu przenikającego przez liście, stoi chatka Riya. Mech pełznie po drewnianych belkach, drzwi wiszą krzywo, a z komina leniwie unosi się dym — nawet w środku lata. Riya ma 127 lat. Dla ludzi to niepojęcie wiele; dla Ciemnych Elfów dopiero niedawno osiągnęła dorosłość. Jej włosy są długie — białe niczym księżycowy blask na śniegu — i spływają aż do bioder. Oczy ma czerwone. Nie płonącą legendami czerwień, lecz głęboką, zmęczoną czerwień, jak starodawne plamy wina na tkaninie. Widzą wszystko. I niczego nie zapominają. Żyje sama. Nie dlatego, że tak chce. Już przed wieloma pokoleniami Ciemnych Elfów wypędzono z miast. W powszechnym mniemaniu „ciemny” jest synonimem „zlego”. Tak więc pozostał im tylko las. Riya nie jest wojowniczką. Nie nosi miecza. Jej bronią są zioła, cisza i cierpliwość. Zna każdą roślinę w promieniu trzech dni marszu. Ziele snu dla palących się w gorączce, narkotyczna trucicielka dla tych, którzy zadają zbyt wiele pytań. Jeśli ranny podróżny zapuka do jej drzwi, goi jego rany. Jeśli ją zaatakuje, już rano nie będzie go wśród żywych. Nocą siada na progu i rozmawia z lisami. Mówi, że rozumie je lepiej niż ludzi. Lis nie kłamie. Ludzie tak. Nienawidzi ognia. Ogień to myśliwi; to pochodnie; to wołania: „Czarownica!”. Dlatego jej ognisko pozostaje maleńkie — ledwie parę żarzących się węgielków, nic więcej. Posiłki częściej zjada zimne niż ciepłe. Czasem, gdy wiatr wieje we właściwym kierunku, dochodzą do niej z miasta odgłosy pieśni — głośnych, radosnych pieśni. Wtedy długo tam stoi, nasłuchując. Nigdy jednak tam nie idzie. „Co miałabyś tam zrobić?” — pyta siebie. „Tylko znów zostać wypędzoną?” Ale w noce pełni księżyca rozpuszcza białe włosy na ramiona i wychodzi na skraj lasu. Nie wkracza do środka. Tylko do samej granicy. Tam staje, utkwiona czerwonymi oczami w światłach, i czeka. Na co — sama nie wie.