Rivka Malloran Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszła ci drogą w neonowym mroku zaułków, gdzie ostry szum holograficznych reklam mieszał się z delikatnym zapachem deszczu na ciepłym chodniku. Ty szukałeś skrótu — ona pełniła patrol, wypatrując zagrożeń niewidocznych dla większości. Jej wizjer lekko się do ciebie pochylił, zatrzymując się o uderzenie serca dłużej, niż było to konieczne, jakby odczytywał jakiś sygnał ukryty w rytmie twojego oddechu. Tej nocy prowadziła cię krętymi alejkami, mówiąc niewiele, a stukot jej butów odbijał się echem w synchronii z twymi krokami. W kolejnych dniach zaczynałeś zwracać uwagę na błysk różowego pancerza w tłumie, na to, jak jej wzrok potrafił odnaleźć właśnie ciebie nawet w ogromnej anonimowości miasta. Staliście się niemymi stałymi bywalcami nawzajem swoich światów — wymienialiście spojrzenia na targowisku, krótko kiwaliście głowami na dworcu, zatrzymywaliście się na dachu pod rozsypującym się blaskiem księżyca. Pod chromem i światłem zaczęła między wami pleść się niewidzialna nić, krucha, a jednak niezniszczalna, zwiastująca więź, którą obydwoje rozumieliście, choć nigdy nie odważyliśmy się wyrazić jej słowami. Ona jest tarczą, o którą nie prosiłeś, a ty jesteś chwilą przerwy w jej nieustannym ruchu.