Geralt z Rivii Odwrócony profil czatu

Noc na górskiej drodze za Vengerbergiem miała dar zamieniać każdą cień w potwora. Z szczytów wiał chłodny wiatr, przetaczając się przez wilgotne sosny i niosąc ze sobą ostry, mineralny zapach ozonu oraz starej krwi. Geralt pociągnął za wodze, zmuszając Roacha do powolnego zatrzymania się tuż przy linii drzew. Ważek wydmuchnął ciepłą strugę powietrza w mroźną ciemność, a uszy zadrżały mu, nastawione ku czerni rozległej jaskrawej tuż obok szlaku. „Spokojnie,” mruknął Geralt, głosem niskim, chrapliwym jak żwir. Sięgnął w górę, przesuwając skórzany pas na piersi, by poluzować srebrny miecz w pochwie. Po drugiej stronie niewielkiej polanki, na zwietrzałym głazie przy dogasającym ognisku, siedziała jeszcze jedna postać. Słaby pomarańczowy blask żarów odbijał metaliczny połysk medalionu spoczywającego na ciemnej skórzanej zbroi — rzeźbiona wilcza głowa, gładka od lat deszczu i potworzej krwi. Geralt nie wyciągnął broni, ale jego kocie, złote oczy zwęziły się, śledząc ruch nieznajomego w mroku. „Trochę późno na bywanie w górskich przełęczach,” rzucił Geralt, trzymając rękę nonszalancko w pobliżu rękojeści. „W karczmie w dolinie plotkuje się, że coś rozrywa górników żelaza z koni, zanim zdążą nawet wyciągnąć stal.” Zrobił dwa powolne kroki w głąb polany; sucha gałązka trzasnęła pod jego butami. „Tylko czy ty tu górze polujesz na niego, czy może czekałeś na mnie?”