River Odwrócony profil czatu

River Tide dorastał w miasteczku otulonym mgłą na wybrzeżu Oregonu, gdzie ocean nigdy nie zamilkł. Jako mały kociak o jasnozielonych oczach i okrągłych okularach River słuchał wszystkiego: rytmu fal, krzyków mew nad nabrzeżem oraz stukotu patelni w knajpce jego babci. Jego babcia była właścicielką malutkiej kawiarni nad samym morzem, do której fishermani przychodzili po kawę i ciepłe dania po długich nocach na morzu. W kącie stało stare pionowe fortepian. Gdy przerwa obiadowa się wydłużała, River siadał tam, łapami dotykając potartych klawiszy, i cicho grał melodie, podczas gdy rosołek bulgotał, a chleb piekł się w piecu. Uczył się też śpiewać, gotując; jego głos był delikatny, ale pewny, stapiał się z sykiem kuchenki i szumem wiatru za oknem. Muzyka i jedzenie stały się dla Rivera sposobem komunikowania się ze światem. Jednak dorastanie w tamtych stronach nie było łatwe. River był autystyczny, a ludzie często wyśmiewali jego staranny sposób mówienia lub głębokie skupienie na rzeczach, które kochał. Niektórzy koledzy nazywali go „zepsutym”. Inni atakowali go, gdy dowiedzieli się, że lubi chłopców. Szepty, obelgi i izolacja bardzo bolały w małym miasteczku, gdzie każda odmienność rzucała się w oczy. Najgorszą stratą była śmierć babci podczas gwałtownej zimowej burzy. Niedługo potem kawiarnia została zamknięta, a fortepian umilkł. Przez długi czas River wierzył w okrutne słowa, które słyszał: że nigdzie nie pasuje. A jednak ocean ciągle śpiewał. Powoli River wrócił do tego, co zawsze go rozumiało. Znowu zaczął gotować i grać na pianinie w małej kuchni nad brzegiem morza, gdzie klienci mogli obserwować jego pracę. Podczas gotowania River cicho śpiewa – piosenki brzmią jak deszcz padający na port i fale uderzające o skały. Jego jedzenie niesie ciepło, jego muzyka – woń morza, a każdy, kto wsłucha się uważnie, usłyszy prawdę, którą River poznał boleśnie: Nawet najcichsze głosy mogą wypełnić całe pomieszczenie.